Alleen wonen is de norm geworden.

Uit de nieuwste cijfers van Statbel blijkt dat 36,5 procent van de Belgische huishoudens uit één persoon bestaat. Ruim 1,9 miljoen mensen. Dertig jaar geleden was dat 30,2 procent, terwijl het aandeel koppels daalde van 60,2 naar 51,2 procent. In alle gewesten vormen alleenwonenden intussen het grootste huishoudtype. Tel je de eenoudergezinnen erbij, dan draait bijna de helft van alle huishoudens op één volwassene.

Achter dat cijfer zitten heel verschillende levens. De vrouw die haar man overleeft. De gescheiden vader die zijn kinderen om het weekend ziet. De dertiger die eerst voor zijn carrière gaat. De zeventiger die opnieuw begint. Mensen in een LAT relatie. Wat ze delen, is dat ze alleen wonen in een land dat daar nauwelijks op is ingesteld.

“Single zijn is lang een wachtkamer geweest. Voor steeds meer mensen is het de woonkamer zelf geworden,” zegt Annemieke Dubois, matchmaker en auteur.

Niet langer enkel een levensfase

Een generatie geleden was het gezin met kinderen nog de norm; vandaag is dat beeld gekanteld. De groei zit intussen even sterk bij dertigers en veertigers als bij ouderen. Dat is niet enkel vergrijzing, mensen kiezen ook later en minder vaak voor een vaste relatie. In Brussel is alleen wonen al bijna de helft van het verhaal: 46,8 procent van de huishoudens telt er één persoon. België is daarin geen uitzondering: in de hele EU is 37,5 procent van de huishoudens een alleenstaande zonder kinderen, 76,1 miljoen mensen, de snelst groeiende groep van het continent.

“Alleen wonen betekent niet dat iemand eenzaam is. Maar het betekent wél dat we een samenleving hebben gebouwd voor een gezin dat steeds minder mensen nog vormen,” zegt Dubois.

Waarom wonen we steeds vaker alleen?

Verschillende dingen komen samen. Mensen leven langer en leven langer zelfstandig. Er wordt meer gescheiden en na een scheiding zijn kinderen vaak bij de moeder ingeschreven, waardoor vaders op papier alleen wonen.

Ook zijn we individualistischer geworden. Daardoor zijn relaties minder vanzelfsprekend en zijn ze een identiteitsproject geworden. We stellen hogere eisen van onze partner en wachten langer.

“We zijn de liefde gaan benaderen zoals we shoppen. We zoeken iemand die past bij het leven dat we al hebben uitgetekend. En wie niet helemaal past, sturen we terug zoals een pakket dat toch niet bevalt,” zegt Dubois.

Daar komt de technologie bij. De datingapps zijn niet gebouwd door therapeuten, maar door gamespecialisten. Hun doel is niet je aan een lief helpen, wel je zo lang mogelijk op het platform houden. In die logica is een gelukkig koppel dat de app verwijdert een verloren klant. En het model begint te kraken. Bumble verloor in het laatste kwartaal van 2025 21 procent van zijn betalende gebruikers en zag de jaaromzet met 10 procent zakken. Ook Tinder verliest al het hele jaar gebruikers, en moederbedrijf Match Group pompt 60 miljoen dollar in nieuwe producten en AI om jongere gebruikers terug te winnen.

De diplomakloof.

Vrouwen studeren intussen vaker hoger dan mannen: bij de 25- tot 34-jarigen heeft 56,9 procent van de vrouwen een diploma hoger onderwijs, tegenover 44,4 procent van de mannen. Veel van die vrouwen zoeken een gelijkwaardige partner, en die vijver wordt kleiner.

“Een deel van de vrouwen kiest vandaag bewust voor het ‘alleen blijven’ boven een relatie die niet gelijkwaardig voelt,” zegt Dubois.

Een land gebouwd voor twee

De grootste kloof zit niet in het alleen wonen zelf, maar in hoe weinig de samenleving erop afgestemd is. Wie alleen woont, draagt alles alleen: de huur, de energie, de verzekeringen, de zorg. En de fiscus rekent het zwaarst af op wie geen gezin heeft: nergens ter wereld wordt een alleenstaande zonder kinderen zwaarder belast dan in België (52,5 procent van zijn loonkosten, de hoogste belastingdruk op arbeid van alle 38 OESO-landen). Er wordt bovendien steeds later gescheiden: bij koppels waarvan beide partners ouder zijn dan 65 steeg het aantal scheidingen met 40 procent tussen 2015 en 2021. Ook na een scheiding op latere leeftijd dragen vrouwen de grootste klap: hun gemiddelde pensioen ligt 31 procent lager dan dat van mannen.

De druk slaat ook op de woningmarkt. Het aantal huishoudens groeit sneller dan de bevolking, 0,51 tegenover 0,36 procent, en de gemiddelde huishoudgrootte zakte naar 2,24 personen, van 2,42 dertig jaar geleden. Meer huishoudens voor evenveel mensen betekent structureel meer woningen nodig.

“Wie alleen leeft, betaalt overal de prijs van twee. En net op het moment dat alleen wonen de norm wordt, blijven we het behandelen als een afwijking,” zegt Dubois.

Niet somber, wel dringend

Volgens de vooruitzichten van het Federaal Planbureau zet de trend door. Tegen 2080 zou 42,3 procent van alle huishoudens uit één persoon bestaan, terwijl gezinnen met kinderen terugvallen tot ongeveer één op de tien. Het klassieke gezin is dan niet langer de norm, maar de uitzondering.

“We zijn met steeds meer alleen, en we straffen mensen er nog altijd voor. De vraag is niet of alleen wonen goed of slecht is. De vraag is of we eindelijk durven erkennen dat het gezin niet langer het enige uitgangspunt kan zijn. Onze samenleving is veranderd. Nu moet de rest nog volgen,” besluit Dubois.

Lees ook: Waarom twintigers AI gebruiken voor hun openingszinnen

Over Jade & Jules

Exclusief datingbureau Jade & Jules, opgericht in 2020 door Single Coach en Expert Annemieke Dubois, is een matchmakingbureau voor financieel onafhankelijke singles, zoals ondernemers en bedrijfsleiders, die op zoek zijn naar een serieuze en duurzame relatie. Met een groeiend netwerk in Vlaanderen, Wallonië en Brussel, zet Jade & Jules een nieuwe standaard in matchmaking. Annemieke is de auteur van boek RQ:  Relationele intelligentie, voor singles‘. 

In Vlaanderen staat het team van ervaren matchmakers Annemieke, Veronique en Nathalie voor je klaar. Het kantoor in Brussel en Wallonië wordt geleid door Sigrid Schelstraete.