Ik hoor de verhalen over liefde en geld elke dag.
Ondernemers die na 30 jaar samen beslissen om te scheiden en vaststellen dat ze een heel leven samen hebben opgebouwd en door de scheiding hun kapitaal moeten halveren.
Gewoon: de helft weg.

Ondertussen stijgt het aantal alleenstaanden in onze steden richting de 50%. Ons belastingsysteem is nog gebouwd op 1995: twee inkomens, één huis, twee kinderen.
Singles betalen hier de prijs voor: Ik noem het de Singles-taks.

En twee topcarrières onder één dak, dat werkt ook niet altijd goed. Want: Wie doet de was? Wie belt de dokter als een van de kinderen ziek is, wie onthoudt dat de auto gekeurd moet worden? Wie brengt de kinderen naar de hockeyclub?
Daar ontstaat een tijdsprobleem. En tijd is het enige wat je niet kunt bijkopen.

Dus betaal je iemand anders om het te doen. Een nanny. Een poetsvrouw. Een chauffeur voor de kinderen. Soms alle drie. Twee topinkomens, dat klinkt goed op papier, maar tegen het einde van de maand verdwijnt een groot deel ervan naar de mensen die jullie leven draaiende houden.
De verborgen kostprijs van twee carrières telt snel op: kinderopvang, naschoolse opvang, vakantiekampen, een au pair, kant-en-klaarmaaltijden omdat niemand tijd heeft om te koken. Niemand heeft het over dat cijfer. Maar het staat wel op de rekening, of beter gezegd, het gaat eraf!

Zolang het goed gaat, is liefde betaalbaar. Maar zodra er zorg of geld nodig is, zie ik 65% van de relaties stranden.

We denken na over van alles. Maar nooit over dit:

Wat kost jouw manier van samenleven jou eigenlijk? Al eens over nagedacht?